پایان نامه 
اختلال اضطراب فراگیر

پایان نامه اختلال اضطراب فراگیر

 اختلال اضطراب فراگیر یکی از مهم ترین اختلالات مورد توجه سازمان جهانی بهداشت[1] است. اگرچه اضطراب به عنوا ن یک علامت تشخیصی روانپزشکی قدمتی دیرینه دارد، اما اصطلاح اختلال اضطراب فراگیر، اولین بار به عنوان یک معیار تشخیصی در سومین ویرایش راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-III، انجمن روانپزشکی آمریکا، 1980) و در سال 1994 با آخرین اصلاحات در DSM-IV (انجمن روانپزشکی آمریکا، 2000) معرفی گردید. پس از آن در نسخه ی بعدی DSM-IV-TR مطرح شد و سپس با تغییراتی جزئی در نسخه ی اخیر DSM-V با معیارهای سهل گیرانه تری مطرح شد.

اختلال اضطراب فراگیر شایع ترین اختلال اضطرابی است و تعداد زیادی از پژوهش ها در سراسر دنیا نشان داده اند که اختلال اضطراب فراگیر در مقایسه با اختلال افسردگی اساسی، صدمات حرفه ای، فیزیکی و اجتماعی اساسی تری را دربر می گیرد (کسلر و همکاران، 2009). اختلال اضطراب فراگیر بیماری شایعی (3 تا 8 درصد در سال و 5/7 درصد در طول عمر) است که شیوع مادام العمر آن در ایالات متحده آمریکا بین 1. 4 تا 6. 6 درصد تخمین زده شده است (کسلر، والتر و وینچن، 2004). تقریباً 25 درصد افراد مراجعه کننده به کلینیک های اختلالات اضطرابی و حدود 12 درصد از بیماران مراجعه کننده به کلینیک های روانپزشکی مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستند (کسلر و همکاران، 2004). با توجه به این داده ها، احتمالاً اختلال اضطراب فراگیر شایع ترین اختلالی است که همزمان با سایر اختلالات روانی ظاهر می شود. شاید 50 تا 90 درصد از بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به یک اختلال روانی دیگر هم مبتلا باشند (سادوک و سادوک، 2007).

نسبت زن به مرد در این اختلال حدود دو به یک است. سن شروع اختلال اضطراب فراگیر را به سختی می توان تعیین کرد، چراکه اکثر بیماران می گویند از وقتی به یاد می آورند، مضطرب بوده اند. با این حال این اختلال در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می شود. اختلال اضطراب فراگیر با نگرانی افراطی و غیرقابل کنترل همراه با برخی علائم فیزیولوژیک اضطراب مانند تنش حرکتی، پرکاری سیستم عصبی خودمختار و گوش بزنگی مشخص می شود. برای انطباق با ملاک های اختلال اضطراب فراگیر فرد باید حداقل در دو حیطه محتوایی مختلف مانند سلامتی، اجتماعی، خانوادگی یا اقتصادی نگرانی شدید داشته باشد.
پایان نامه
 

 

 

 

 

2-3-1 معیارهای تشخیصی DSM-IV در مورد اختلال اضطراب فراگیر

الف)اضطراب و نگرانی مفرط (انتظار توأم با تشویش) به خاطر چند واقعه یا فعالیت (نظیر عملکرد شغلی یا تحصیلی) که حداقل به مدت شش ماه در اکثر روزها بروز نماید).

ب)فرد احساس کند تسلط بر این نگرانی دشوار است.

پ)اضطراب و نگرانی مزبور حداقل با سه مورد از علایم شش گانه زیر همراه باشد (به طوری که لااقل برخی از این علایم در شش ماه در اکثر روزها وجود داشته باشد ).

نکته:در بچه ها فقط یکی از این موارد کافی است:

  • بی قراری یا احساس دلواپسی
  • خستگی زود رس
  • دشواری در تمرکز یا احساس کار نکردن مغز[2]
  • تحریک پذیری[3]
  • تنش عضلانی
  • به هم خوردن خواب (دشواری در به خواب رفتن یا خوابیدن توأم با بی قراری و عدم رضایت)

ت)اضطراب و نگرانی مذکور به دلیل خصایص مربوط به اختلالی در محور I پیدا نشده باشد مثلا اضطراب یا نگرانی فرد به خاطر پیدایش حمله پانیک (چنان که در اختلال پانیک چنین است ) خجالت کشیدن از جمع (چنان که در جمعیت هراسی چنین است ) آلوده شدن (چنان که در اختلال وسواسی- اجباری چنین است) وجود شکایات متعدد جسمی (چنان که در خود-بیمار انگاری چنین است ) نباشد و صرفا در حین اختلال استرس پس از سانحه[4] هم پیدا نشود.

ث)اضطراب و نگرانی یا علایم جسمی مذکور رنج و عذابی ایجاد کرده باشد که به لحاظ بالینی چشمگیر و یا کارکردهای اجتماعی شغلی یا سایر حوزه های مهم کارکرد فرد را مختل کرده باشند.

ج)علایم مذبور ناشی از اثرات مستقیم جسمی یک ماده (مثل مواد مورد سو مصرف یا داروها) یا یک بیماری طبی عمومی (مثل پرکاری تیرویید) نباشد و صرفا در حین یک اختلال خلقی یک اختلال روانی و یا یک اختلال نافذ رشد هم پیدا نشود.

 

2-3-2 معیارهای تشخیصی DSM-V درمورد اختلال اضطراب فراگیر

در راهنمای تشخیصی DSM-V معیارهای ذکر شده در نسخه ی قبلی این راهنما انعطاف پذیرتر شده اند و آستانه ی تشخیصی به علت وجود “منفی های غلط” در نسخه ی قبلی، پایین تر آمده است.

معیارهای تشخیصی DSM-V عبارت است از؛

الف) اضطراب و نگرانی شدید، درمورد تعدادی از وقایع یا فعالیت ها (مانند عملکرد تحصیلی یا شغلی) که بیشتر روزها نه در تمام شش ماه گذشته، وجود داشته باشد.

ب) فرد احساس کند که کنترل این نگرانی دشوار است

ج) این اضطراب و نگرانی با 3 مورد یا بیشتر از 6 نشانه ی زیر (حداقل برخی نشانه ها در بیشتر روزها نه تمام 6 ماه گذشته وجود داشته باشند):

توجه: در بچه ها تنها یک نشانه کافیست.

  1. بی قراری یا تحت فشار بودن
  2. زود خسته شدن
  3. مشکل در تمرکز یا احساس خالی شدن ذهن
  4. تحریک پذیری
  5. تنش عضلانی
  6. به هم خوردن خواب (دشواری در به خواب رفتن یا خوابیدن توأم با بی قراری و عدم رضایت)

د) اضطراب و نگرانی یا علایم جسمی مذکور رنج و عذابی ایجاد کرده باشد که به لحاظ بالینی چشمگیر و یا کارکردهای اجتماعی شغلی یا سایر حوزه های مهم کارکرد فرد را مختل کرده باشند.

هـ ) علایم مذبور ناشی از اثرات مستقیم جسمی یک ماده (مثل مواد مورد سو مصرف یا داروها) یا یک بیماری طبی عمومی (مثل پرکاری تیرویید) نباشد و صرفاً در حین یک اختلال خلقی یک اختلال روانی و یا یک اختلال نافذ رشد هم پیدا نشود.

و) بیماری روانی دیگر، توضیح بهتری برای این آشفتگی نباشد (یعنی؛ اضطراب یا نگرانی فرد به خاطر پیدایش حمله پانیک در اختلال پانیک، یا نگرانی از ارزیابی منفی در اختلال اضطراب اجتماعی (جمع هراسی)، وسواس کثیفی یا سایر وسواس ها در اختلال وسواسی ـ جبری، جدایی از چهره های دلبستگی در اختلال اضطراب جدایی، یادآوری وقایع تروماتیک در اختلال استرس پس از ضربه، افزایش وزن در بی­اشتهایی عصبی، شکایات جسمانی در اختلال نشانگان بدنی، ایرادات ظاهری ادراک شده در اختلال بدشکلی بدنی، داشتن یک بیماری جدی در اختلال اضطراب بیماری یا محتوای باورهای هذیانی در اسکیزوفرنی یا اختلال هذیانی).

 

[1] World Health Organization (WHO)

[2] mind going blank

[3] irrtabilily

[4] Post Traumatic Stress Disorder

بستن منو